نمی دانم اولین قطع نامه تحریم کننده در رابطه با ایران بعد از انقلاب اسلامی کی بود اما تا آنجا که ذهن سیاسی ام یاری می کند ما در چند سال اخیر قطع نامه جدیدی علیه ایران نداشتیم بلکه استمرار همان مصوبه های پیشین بود.

به لطف دولت مهر ورز ما از این پس نمی توانیم به طور قانونی موشک و قطعات آن را تهیه کنیم ، باید از بازار سیاه با قیمتی چند برابر بخریم البته هر که بامش بیش برفش بیشتر ، بالاتر رفتن قیمت نفت و ثروت مضاعفی که یکی دو ساله به آن رسیدیم فکر نمی کنم جای دغدغه برای مسئولان گزارده باشد . اما کار ما با شورای امنیت به کجا خواهد کشید:

این طور که در خبر های می آید حدود 2 ماه وقت داریم تا هرچه می خواهیم انجام دهیم اما بعد از آن باید منتظر قطع نامه دیگری باشیم آنچه از ظاهر امر از حدود 5-4 سال پیش میدیدیم اراده بحران زایی در داخل بیشتر از حل بحران است. بنابر این مطمئنا ایران به این قطع نامه و قطع نامه های بعدی که تند تر هم می شوند عمل نخواهد کرد و راه خود را ادامه می دهد چون قبل از این ما قطع نامه هایی به مراتب خیلی معتدل تر را نادیده گرفتیم ، پس اکنون سرنوشت ایران در دست غربی ها می باشد چون غرب دست ما را خوانده و عکس العمل ما را در مقابل خواسته هایش می داند.

ریاست بعدی شورای امنیت از ابتدای سال 2007 به دست روس ها می افتد ، پس بعد از طی این 2 ماه باید باز هم به روس ها باج دهیم تا 4در  ماه بعدی ریاست شان مسئله را در کش و قوس جدید نگه دارد و قطع نامه ای تصویب نشود ، اکنون اگر ایران می خواهد کشور را به جایی برساند که بتواند در مقابل تحریم های مصوب بعدی مانند کالاهایی چون : سوخت هواپیما ، بنزین ، قطعات اولیه ماشین آلات ، و ... مقاومت کند فقط تا پایان نیمه اول سال2007 فرصت دارد و اگر به دنبال راه حل نباشیم نارضایتی از دولت بیشتر و عملا قدرت نظام کاهش می یابد و این مردم که به واسطه این قدرت تا به حال آرام نشسته اند زین پس ممکن است هر آن دست به کاری بزنند . با این وجود ایران توانایی مقابله با این تحریم ها در 6 ماه آینده حتی اگر با این وسعت ذکر شده باشد خواهد داشت.

اما نکته ای که کسی به آن نپرداخته است این است که آیا ایران در صورت دستیابی به چرخه سوخت به طور کامل ، فناوری آب سنگین و تمام خواسته های مشروع ش باز هم به دنبال کش مکش های اتمی می رود یا دیگر برایش فرقی ندارد که مثلا چند سالی تعلیق کند و اورانیوم را با قیمت مورد درخواست ش از غرب بخرد و در صورتی که غرب ممانعت کرد به باز فراوری دست زند.

به هر صورت ما نباید زیاد به دنبال مقصر تحریم ایران بگردیم این مهم نیست در این مقطع بلکه باید کاری کنیم که تا 6 ماه دیگر لااقل حرفی برای گفتن داشته باشیم و گرنه وامصیبتا که برای هیچ کار را به ناکجا آباد برده ایم.