به رسم ادب :
س ل ا م
ققنوس پرنده ایست که چون زمان مرگش می رسد هیمه ای فراهم می آورد و آنقدر بال می زند تا آتش افروخته شود و آتش خاکستر می شود و از خاکسترش ققنوسی زاده می شود تا حیات از سر گیرد نه بسان گذشته ... ققنوس آتش به جان دارد و آرام ندارد.

 

آمده ایم تا پله پله ، بالا رفتن را بیاموزیم تا باور کنیم می توانیم آنی باشیم که در تصور دیگران است ، آمده ایم تا چهره ای نو نشان دهیم ، از ماییکه همیشه به جرم جنوب شهری بودن دیده نشده ایم ، آمده ایم تا دیده شویم ... تا قد بکشیم

 

گرد هم آمده ایم تا ققنوس وار آیین سوختن بیاموزیم. باموزیم که می توانیم همه با هم آستین همت بالا بزنیم و ننشینیم به انتظار دیگرانی که شاید هیچ گاه به یادمان نیفتند. گرد هم آمده ایم تا هم پیمان و هم سوگند یاور هم باشیم.

در جمع کوچک ما دویستی حاکم است بیایید تا گستره دوستیمان وسیعتر شود...

 

م ن ت ظ ر ی م

 

آهنگ سرود لبمان سوختن است            اندیشه روز و شبمان سوختن است

رازیست میان من و پروانه و شمع              کز روز ازل مذهبمان سوختن است